Witheet en met grote stappen beent Krijn door de gang van het kantoor.

“Waar is Brian?”, roept hij met een overslaande stem. De meeste medewerkers kijken verbaasd op. Deze Krijn zien ze niet zo vaak. Het wordt doodstil en niemand zegt iets. Dan ziet Krijn door de glazen wand Brian zitten. Hij zit in de overlegruimte, het aquarium genoemd vanwege de 4 glazen wanden. Het midden van de wanden, ongeveer vanaf kniehoogte tot schouderhoogte is beplakt met folie waardoor je niet direct kunt zien wie er in vergadering is en wat er besproken wordt. Het grappige is dat nieuwsgierige mensen op verschillende manieren gluren wie de kamer in gebruik heeft. De een kijkt er onder door en de ander rekt zich uit om over de folielaag te kijken. Normaal kan Krijn glimlachen om deze ludieke rek en strekoefeningen maar deze keer is dat het laatste waar hij aan denkt.

Met een zwaai opent hij de deur. “Brian, heb je even?”  Het is helemaal geen vraag, het is een opdracht, een bevel, een commando. Kan geen misverstand over bestaan.

Brian verontschuldigt zich naar zijn collega’s voor de verstoring en geeft aan dat hij zo terug is. Hij loopt achter de zwijgende Krijn aan naar diens kamer en sluit de deur en kijkt vragend. Voor dat hij een woord kan zeggen begint Krijn uit te varen.

“Wat een stuk verdriet ben jij, zeg. Gauw achter mijn rug om met Charissa aanpappen om zogenaamd haar beter te leren kennen en op een boerenslimme manier dingen te weten te komen over haar en haar leidinggevende. Door jou liggen wij eruit bij het Katendrecht en hoeven we voorlopig daar ook niet meer binnen te komen. Ik ben zojuist gebeld door hen en zij vinden jou handelswijze heel gênant en doorzichtig. Charissa heeft geklaagd over je en via Laurens Dijkman heb ik net gehoord dat ze ons voorstel helemaal zagen zitten maar jouw handelswijze vervelend vonden.  Nog los van het feit dat ik het moreel laag, héél laag vindt om voor een commercieel doel een relatie aan te gaan met iemand. “

Krijn stopt even, hij is wit van woede. Hij wil nog wel meer zeggen maar kan de woorden even niet vinden. Zijn wijsvinger nadert het gezicht van Brian op een paar centimeter. Zijn hartslag moet nu het niveau hebben bereikt van zijn dagelijkse loopje van 10 kilometer. Het lijkt alsof hij deze heeft afgelegd in een recordtijd van 40 minuten.

Brian zwijgt. Zijn adamsappel wipt op en neer en zijn blik zoekt een vast punt maar kan dat punt niet vinden.

Krijn bedaart! Wat hij realiseert zich dat wat hij wilde zeggen, hij gezegd heeft. Hij voelt zich plotseling moe, heel moe. Hij laat zich in zijn bureaustoel vallen en een volle 5 minuten zijn de beide mannen in elkaars nabijheid zonder ook maar één woord te zeggen. De stilte wordt verbroken door een korte tik op de deur. Voordat Krijn kan antwoorden gaat de deur open en komt Marian binnen.

Krijn zucht even.  Dat ontbrak er nog maar aan.

Marian heeft 3 koppen thee bij zich. De zakjes suiker liggen op het dienblad evenals de lepeltjes . Ze geeft hen beide een kop thee met suiker.  “Volgens mij zijn jullie op dit moment niet zo blij met elkaar”. Krijn schudt zijn hoofd.  Dat heeft ze in elk geval goed gezien!

“Als je het goed vindt wil ik met jullie graag kijken of we jullie conflict beheersbaar en oplosbaar kunnen maken. Deze situatie doet nogal wat met jullie beiden, zo te zien.” Ondanks dat ze gelijk heeft kan Krijn maar moeilijk haar gelijk geven. Haar zalvende manier van werken werkt  voor hem vaak contraproductief. Marian is ooit aangenomen als secretaresse van de afdeling en na wat opleidingen en trainingen heeft ze zich weten te ontwikkelen tot HR consultant. Krijn heeft respect voor de wijze van doorzetten van Marian.  Aan haar stijl kan hij maar niet wennen.

 “HR moet meer luisteren naar de business. Dan hebben ze ook niet zoveel moeite om zich gewaardeerd te voelen!”, heeft hij weleens naar de HR director geroepen. Deze kaatste de bal echter lenig terug: “De dag dat jullie echt een visie hebben op de business, zijn we één en al oor. Tot die tijd ruimen we graag jullie rotzooi achter je kont op”.

“Ik heb liever morgenochtend een gesprek met zijn drieën.” Het zijn de eerste woorden die Brian uitspreekt. Hij heeft weer wat kleur op zijn wangen en kijkt weer zelfverzekerder uit zijn ogen.

“Kun je daar mee leven, Krijn?

Bijna had Krijn toegestemd. Totdat hij een briljante ingeving kreeg!