“Heel  onderscheidend,, super, bijzonder”. De superlatieven vliegen over tafel en blijven daarna boven het gezelschap hangen.”

Het is ook mooi wat er in korte tijd gemaakt is. Krijn beseft dat de organisatie waaraan hij leiding geeft op zijn best is wanneer er druk op staat. “Verslaafd aan urgentie”, noemt hij dat wel eens in meetings. Er is dan ook een mooi resultaat. Het voorstel  voor het Katendrecht ziekenhuis ziet er super strak uit. Het is een glossy exemplaar geworden met gelikte foto’s,  tekeningen en korte beschrijvingen. Verder een flitsende presentatie in Prezi op usb. Het geheel verpakt in een houten kastje compleet met deur, scharnier en beslag. Volledig volgens het  ontwerp voor de verschillende afdelingen.

In het offertetraject geef je je visitekaartje af, vindt Krijn. En aangezien zij in dit traject met 1-0 achter staan kan hij niet anders dan gas geven en outperformen.

Het team waarmee hij de hele zaterdag heeft doorgewerkt staat bewonderend om zijn bureau. Ook de jongens uit de werkplaats krijgen van Krijn een hartelijk compliment. “Fijn gedaan mannen, ik besef ook wel dat ik veel van jullie gevraagd heb en dat je liever zaterdag thuis was geweest. Echt tof dat je bent gekomen en dat het er zo gaaf uit ziet. Hier durf ik echt mee naar de klant te stappen!” Krijn zoekt één voor één oogcontact met hen. Hij weet als geen ander dat hij een behoorlijke opname heeft gedaan van hun emotionele bankrekening en dat een compliment geven wel het minste is wat hij kan doen. “Drinken we nog een biertje samen of gaan jullie?”.  Aan de reacties ziet Krijn dat de meesten de voorkeur geven aan het thuisfront en 5 minuten later sluit hij eigenhandig de deur af. Achter het stuur speelt hij even met de gedachte om Brian te bellen en hem te laten weten hoeveel werk er verzet is zonder zijn inbreng. Hij besluit geen inbreuk te maken op de privé tijd van Brian. Toch stormen er veel vragen door zijn hoofd: waarom laat hij Brian zo makkelijk weg komen? Wat is dat toch dat hij wel minder gebekte medewerkers durft te vragen maar het lastig vindt om zijn verkopers aan te spreken op hun gedrag? Mooi gevalletje voor het coachgesprek van volgende week vrijdag besluit hij dan, terwijl zijn auto het grindpad opdraait.

Maandagochtend 8.00u Salesmeeting!

Krijn heeft de agenda voor zich liggen. Iedereen heeft een onderdeel voorbereid, zo niet dan ook geen zendtijd en in 5 kwartier worden de komende 2 weken doorgenomen. Krijn schenkt koffie en om 8.00u exact start hij het overleg. Er is nog een plek leeg: Brian heeft via een collega laten weten een fractie later te zijn. Terwijl de onderwerpen op tafel komen, Brian binnenkomt, er gediscussieerd wordt bekijkt Krijn zijn team eens op een afstandje. Voelt hij de sales? Gaat het over de juiste dingen? Vanaf de start hier bij IFD  heeft hij zich voorgenomen om salesmensen  met meer adrenaline weg te laten gaan dan dat ze gekomen zijn.

 Zijn aandacht wordt getrokken door een debatje tussen Jorrit en Brian. “Waarom pak je niet gewoon door?”, vraagt Brian, ”jij bent altijd zo voorzichtig. Pak nou de telefoon, bel degene die je wilt spreken, maak een afspraak en klaar is kees. Al dat keren en draaien en zorgvuldig je account managen”. Brian spreekt deze laatste vier woorden uit met een dreinstemmetje en beweegt zijn hoofd daarbij ritmisch heen en weer. Jorrit zwijgt. Hij laat de belerende woorden gelaten over zich heen komen. “Denk jij nou maar aan de holle vaten”, zegt hij tenslotte waarmee hij even de lachers op zijn hand krijgt. Na afloop van de meeting moet iedereen nog even het kastje betasten en bewonderen. “Sorry dat ik er niet bij was’, zegt Brian onverwachts. Krijn kijkt hem even aan. “Tja, eerlijk gezegd vind ik wel dat je met het oog op deze prospect wat meer uit de kast mag halen. Krijn laat de stilte vallen en hoopt dat de woorden landen. “We hebben per slot van rekening beloofd dat zij vandaag het voorstel krijgen. Vandaar dat ik ook meteen in de auto stap om het te gaan brengen. Ik vermoed dat ze deze week nog gaan beslissen”.

“Volgende week vrijdag, zul je bedoelen”, grinnikt Brian. “ik mag dan wel niet hier zijn geweest maar ik heb bepaald niet stil gezeten”.

“Hoe bedoel je dat?”

Met een ondeugende blik buigt Brian zich voorover terwijl hij zijn stem laat dalen. “Ik heb zo mijn bronnen geraadpleegd”!  Om hierop vervolgens op te laten volgen: “een acquisitieafspraak waarmee het mes aan meerdere kanten snijdt”.

Waar de opmerking vandaan komt weet Krijn zelf ook niet maar hij floept het er zo maar uit: “Heet ze soms Charissa?”  Zelden heeft hij Brian weten te ‘dissen’ maar getuige de stilte is het deze keer gelukt.  

Deel 6 Het koopsignaal